Zorgen

Echt zorgen maken doe ik niet. Het is alleen uitermate vervelend om weer naar een huisarts te moeten omdat er weer voor de zoveelste keer een lymfeklier dik en pijnlijk is. Nu snap ik echt wel dat ik met dit soort klachten, zeker gezien mijn voorgeschiedenis en ook familiaire voorgeschiedenis gelijk naar een (huis)arts moet stappen, wat ik dan dus ook elke keer braafjes doe. Maar het zijn juist deze dingen die mij er dan weer op wijzen dat ik ooit te boek heb gestaan als vrouw en dat ik dit dan dus weer moet gaan melden en aan een voor mij onbekende assistente moet gaan uitleggen dat ik transgender ben en bla bla bla en bla. Dat dus.

Daar baal ik dan dus van. Achteraf dan dus. Nadat ik dat eerste vervelende gesprek met die voor mij onbekende assistente heb gehad. Nu heb ik wel eens vaker van dit soort vervelende gesprekken waar ik dan een uurtje of tig tegen aan loop te hikken. Maar deze staat echt hoog op mijn lijst. Nu zou je denken dat ik daar inmiddels dan toch wel een keer aan gewend ben. Ik ben per slot van rekening bijna 59 jaar en onderga deze soortgelijke onderzoeken toch al ruim 40 jaar. Maar voorheen hoefde ik niet zoveel uit te leggen en tot dat het Slotervaart ziekenhuis ter ziele ging kreeg ik daar al mijn controles en hoefde ik ook niets uit te leggen. Niet alleen omdat men daar al het borstweefsel had verwijderd maar ook omdat men daar van de hoed en de rand wist en dus ook de uitslagen hadden gezien van alles wat men had gevonden toen in 2011. Als ik bij hen aan de bel trok zag ik gelijk de volgende dag de radioloog die dan dus een echo van het gebied nam.

Maar dat was toen en het is nu 2020 en het Slotervaart ziekenhuis is al een paar jaar niet meer en dus moet ik het doen met de zorg hier in het noorden van het land. Reuze benieuwd of ik ook een radioloog ga zien morgen, want ja dat weet je met mijn huisarts maar nooit. En dat is bijvoorbeeld ook zo’n verschil, waar ik waarschijnlijk nooit aan ga wennen.


Seibold - Hush (Ft. Garrison Starr)

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer