Over Jay

Jay Heaven en het geroezemoes in de heksenketel.

 

Onderzoekt alles en behoudt het goede, and at the end of the line the truth will set you free.

 

Dat is zo’n beetje de rode draad die door mijn leven heen loopt en die dus gestoeld is op een bepaald idee en boodschap dat als je maar genoeg je best doet om de waarheid te vinden, je uiteindelijk de waarheid wel boven tafel krijgt. En op het moment dat je dat doet, je waarlijk vrij zult zijn.

 

Of het vinden van de waarheid, wat dat dan ook is of moge zijn, je echt vrij zal gaan maken, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet, is dat het zoeken naar de waarheid of naar de waarheden in alles wat er om mij heen gebeurd mij wakker heeft geschud. En wel op een zodanige manier heeft wakker geschud dat ik nooit meer terug kan gaan naar hoe ik vroeger dacht dat de wereld in elkaar stak.

 

Het zoeken op zich, heeft mij in deze dan dus wel vrij gemaakt omdat het mij heeft wakker geschud en mij verlost heeft van de denkwijze en de overtuiging die in de familie en het gezin waarin ik ben opgegroeid standaard was.

 

En als er één ding is waarvoor ik mijn ouders en grootouders dankbaar ben, dan is het toch echt wel dat ik die boodschap heb meegekregen om alles maar dan ook echt alles te onderzoeken en het goede te behouden. Of zoals het ook wel eens werd gezegd dat ik door onderzoek het kaf van het koren kon gaan scheiden. Of wel van alles over mij heen kon laten komen, maar zelf mocht bepalen wat ik wel en niet liet plakken. Wat ik wel en niet wilde mee nemen.

 

Het is vandaag 16 april 2020. Mijn naam is Jay en ik ben geboren in de strenge winter van 1961. In die eerste jaren van mijn leven groeide ik op in Stadskanaal tegenover een werf vlakbij het water die elke winter dicht zat en bevroren was. Dat was mijn waarheid en werkelijkheid. Dat was wat ik kende en vertrouwd mee was. Daar zette ik mijn eerste stappen op houtjes achter een stoel om op die manier te leren schaatsen.

 

In Stadskanaal woon ik al heel lang niet meer en schaatsen doe ik ook al jaren niet meer en de winters zoals ik ze heb gekend zijn al lang niet meer van deze tijd. Zoals er heel veel meer vanuit die tijd al lang niet meer van deze tijd is. Wat wel van toen en nu is, is dat ik op een dag ben gaan schrijven. Eerst met potlood daarna met pen op papier. En alhoewel ik echt nog wel eens schrijf met pen op papier is ook dat feitelijk niet echt meer van deze tijd en verdween dus ook die werkelijkheid en die waarheid naar de achtergrond.

 

Reeds op de middelbare school, in de jaren 70 van de vorige eeuw, kreeg ik typeles op een typemachine waarbij de letters net zo gerangschikt zijn als het huidige qwerty toetsenbord die je op de meeste computers en laptops in deze tijd kunt vinden. En alhoewel dit toetsenbord met deze indeling dan als zodanig was ontworpen zodat de hamertjes van een typemachine niet vast bleven zitten als je bepaalde toetsen te snel achter elkaar indrukte, heeft men deze indeling wel doorgevoerd op het nieuwe en is deze nog altijd in gebruik. Waarmee ik alleen maar wil zeggen, dat in sommige waarheden en gebruiken vanuit vroeger ook nog wel iets goeds kan komen.

 

Niet alles van vroeger is fout. Niet alles van nu is goed. Ieder mens moet daarin zijn eigen keuzes maken. Zelf ontdekken wat al of niet voor hem/haar/hen werkt. Zelf onderzoeken of iets al of niet als een goede jas past. Zelf de puzzel compleet maken. Zelf op zoek gaan naar de stukjes. Zelf een beeld vormen.