Forgive

http://www.lukalesson.com.au/blog/forgive

"Forgive everything that has ever happened
Life is everything we can imagine
Laid out in patterns of pain and passion
You cannot control it so keep your compassion

There are no accidents
And there are no factions
There is no "us" and "them",
Nothing to borrow or lend,
No enemy or friend,
And only forgiveness can make that happen

The only battle worth the fight
From the Rwandan Genocide
To the Seven Sisters forgiving Orion for how he chases them across the skies every night

Forgiveness
is for giving
So give yourself this gift from time to time
And let all of your mistakes become all of your greatest gifts in disguise"

 

Op dag 11 van dit nieuwe jaar kreeg ik een brief. Een brief opgesteld door 4 mensen die zich samen als de hoeders van “De Familie” gedragen. Ik kreeg die brief omdat ik de moed in mijzelf had gevonden om vlak voor kerst maar weer eens een bezoekje aan mijn vader en zijn vrouw te plegen. En alhoewel ik hartelijk werd ontvangen met koffie en zij beiden zeiden dit bezoek van mij aan hen zeer op prijs te stellen, klinkt er nu opeens een geheel ander verhaal.

Met zo’n zelfde iets kreeg ik ook al een keer te maken toen mijn broer in 2002, 10 jaar na het overlijden van onze moeder, in een brief aan mijn schreef dat hij mij graag wilde ontmoeten en wilde leren kennen, want ja wat kenden wij elkaar? Tijdens die ontmoeting liet hij mij weten dat onze vader niet op de hoogte van deze brief en ontmoeting was en dat hij met hem in overleg zou gaan over wat mijn vader hier van vond. Uiteindelijk zag mijn broer af van verder contact.

Waar het nu op neerkomt is dat zij met z’n 4en, oftewel mijn vader en zijn vrouw, plus mijn broer en zijn vrouw eerst een onderhoud met mij willen hebben voordat ik weer als familielid in “De Familie” kan worden opgenomen. Of ik hier al of niet op uit ben, dat weet men niet, maar vraagt men ook niet en men neemt dus gewoon maar wat aan. Wat dat betreft is er in die 25 jaar weinig veranderd, want al hun aannames is precies de reden waarom ik ooit in 1995 die deur achter mij dicht sloot. Naar mijn vader wel te verstaan.

Nu was ik altijd al een vreemde eend in de bijt en was het contact met mijn vader en broer altijd al geminimaliseerd tot de gebruikelijke plichtplegingen, zoals het soms elkaar zien op verjaardagen en andere ‘familie-uitjes’. Ik heb nu eenmaal niets met al die verplichtingen en hou er al helemaal niet van om opgedirkt ergens te moeten zitten omdat het nu eenmaal ‘familie’ is en dat dit dan van mij wordt verwacht.

Dat werd na het overlijden van mijn moeder, in 1992, echt niet anders. Dat wilde mijn vader wel, als in mij vaker zien en zich nog meer met mijn leven bemoeien dan dat hij dat voorheen al had gedaan, maar ik had daar dus geen enkele behoefte toe. Ik had juist de behoefte, nu mijn moeder overleden was, om mijn leven zonder haar op poten te zetten. Mijn moeder en ik waren namelijk een soort van twee handen op 1 buik geweest en ik had geenszins de behoefte dit voort te zetten met mijn vader. Overigens ook niet met mijn broer, maar dat terzijde.

Wat allemaal begon met het in 1995 verbreken van een samenwonende liefdesrelatie, waardoor ik op zoek moest naar een andere auto om op die manier naar mijn werk te kunnen en mijn vader het met beide keuzes niet eens was, ( en mij onder dwang en pressie van een erfenis zover probeerde te krijgen dat ik van beide keuzes af zag en zijn wil deed) is uiteindelijk dus uitgedraaid op een totale verbanning van mij uit “De Familie”. Ik ben namelijk niet alleen tegen zijn wil in gegaan maar heb hem daarbij ook in niet misverstaande woorden gezegd dat mijn ziel niet te koop is.

In de jaren die volgden en ik er dus in die zin meer en meer alleen voor kwam te staan omdat mijn broer de kant van mijn vader in deze koos, leerde ik meer en meer vertrouwen te hebben op het Universum en deed het werk. Dit bracht mij jaren later op het ‘pad der vergeving’ zoals ik het voor het gemak maar even noem.

Terwijl ik 25 jaar geleden de deur met een bepaalde felheid achter mij dicht sloeg en niet voornemens was om bij mijn vader nog ooit weer een voet over de drempel te zetten, heb ik dat in de afgelopen 10 jaar al met al toch nog 4 keer gedaan. Vier keer deed ik een handreiking en deed ik feitelijk wat mijn moeder mij had geleerd. En net als mijn moeder ons allemaal in 1992 in liefde los moest laten en die deur voor altijd dicht deed, doe ik ook nu die deur, vanuit liefde en vergeving, dicht.

Trevor Hall – Forgive

 

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer