Coming-out en een transformatie

Vertellen dat je anders bent en je anders voelt dan alle verhalen die je daarover dag in dag uit om je heen uitgerold ziet worden, is iets van alle tijden. Het krijgen van leuke reacties en minder leuke reacties op dat gegeven ook. Dan mogen sommige mensen denken dat er wat dit betreft al heel veel ten positieve veranderd is, maar in de zogenaamde ‘christen-gemeentes’ is dat toch echt een heel ander verhaal en is de tijd stil blijven staan. Daar binnen wordt, net als in de tijd dat ik in 1977 mijn eerste coming-out beleefde, nog altijd hel en verdoemenis uitgesproken over de mens die zich niet kan vinden in de heteronorm.

Dan mag er tussen mijn eerste coming-out en nu al met al ruim 42 jaar voorbij zijn gegaan, die eerste reacties, zowel van mijn ouders als van de voorgangers en anderen die in die tijd mijn pad kruisten, hebben in mijn leven echt wel diepe sporen achter gelaten. Zo diep dat ik zeer allergisch ben geworden op alles wat maar riekt naar wat ik sektarische hersenspoeling noem.

Op het moment als ik iemand zie en hoor beweren dat iets, volgens die persoon, van de duivel is, gaan mijn haren al overeind staan. Ik was immers volgens bepaalde mensen gegrepen en bezeten van de duivel. Ik had mij immers volgens sommigen overgelaten aan duivelse gedachten en gevoelens. En ik moest volgens die mensen toch echt bevrijd en genezen worden van dat duivelse.

Het jaar 1977 waarin mijn eerste coming-out plaats vond, is wat dat betreft niet anders als dat je dat nu in 2019 zou doen. En dat maakt dat mijn coming-out verhaal dus ook van alle tijden is en in het geheel niet uitzonderlijk.

Wat het wel bijzonder maakt is dat mijn ouders, al hoewel zij dus in eerste instantie mijn zijn ook afwezen en verdoemden, uiteindelijk na ruim vijf jaar achter mij gingen staan en dus een transformatie hierin hadden ondergaan. Wat ook bijzonder was, was dat zij het hele vraagstuk gingen aankaarten binnen hun eigen ‘christen-gemeente’. En last but not least mij op het pad gingen zetten zodat ik er aan kon gaan werken dat ik vrij kwam van al die onzin die, dag in dag uit en jaar na jaar, in mijn brein was gepropt.

Zo kwam ik uiteindelijk bij Ds. Alje Klamer van het Ikon pastoraat terecht en via hem bij een therapeut, die al met al vijf jaar met mij aan het werk is geweest om al die troep uit mijn brein te krijgen.

Zo’n coming-out en het drama wat zich daarna uitrolde, gun ik echt niemand. Ik gun iedereen liefdevolle en begripvolle reacties. Want er is namelijk helemaal niets mis met jou. Jij mag als mens gewoon jij zijn. Jij mag als man gewoon een andere man liefhebben. Jij mag als vrouw gewoon een andere vrouw liefhebben.

Mijn ouders gingen uiteindelijk achter mij staan, vanwege één Bijbeltekst die hen beiden heel dierbaar was en waardoor zij eerlijk moesten bekennen, dat zij juist daar in hadden verzaakt en dat was 1 Cor. 13. Zij zagen in dat ik, het kind dat ondanks alles toch echt van hen was, niet gelukkig was en dat hun manier van omgaan met mij en mijn lesbisch zijn niets met Liefde te maken had. Zo gingen zij samen op zoek naar een manier waardoor niet alleen zij, maar ook ik echt geholpen zou kunnen worden, om mijzelf, als de mens die ik ben, niet langer te veroordelen, maar lief te hebben.

Brandon Heath – Love never fails

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer